Hiszpania zajmuje większość Półwyspu Iberyjskiego i graniczy z Portugalią, Francją, Andorą oraz Gibraltarem. Ukształtowanie terenu jest tu wyjątkowo zróżnicowane i to ono odpowiada za tyle różnych tożsamości regionalnych.

Część kontynentalna opiera się na Mesecie, rozległym wyżynnym płaskowyżu w centrum kraju, otoczonym Pirenejami, Górami Kantabryjskimi i Sierra Nevada. Ta geografia decyduje o wszystkim: od tego, gdzie rosną oliwki i winorośl, po to, gdzie w lipcu da się jeszcze wyjść z domu w południe.

Wybrzeża są równie różne. Na północy leży zielona, wilgotna Costa Verde, nad Morzem Śródziemnym rozciągają się Costa Blanca i Costa del Sol, a Galicja ma surowe, poszarpane wybrzeże atlantyckie z fiordowatymi zatokami zwanymi rías.

Wyspy to właściwie dwa osobne światy. Baleary (Majorka, Minorka, Ibiza i Formentera) to Morze Śródziemne, plaże, życie nocne Ibizy i rezerwaty przyrody. Wyspy Kanaryjskie leżą na Atlantyku, u wybrzeży Afryki, i oferują wulkaniczne krajobrazy oraz wiosenną pogodę przez okrągły rok.

Wspólnoty autonomiczne

Kraj dzieli się na siedemnaście wspólnot autonomicznych i dwa miasta autonomiczne, Ceutę i Melillę. Każda wspólnota ma własny rząd regionalny, historię i tradycje. Zrozumienie tego podziału to klucz do planowania trasy, bo wyjazd do Kraju Basków i wyjazd do Sewilli to dwie zupełnie inne podróże.

Hiszpania szczyci się ogromnym bogactwem historycznym, architektonicznym i artystycznym. Trasa wycieczki powinna być dopasowana do twoich zainteresowań, ale to są bez wątpienia najważniejsze atrakcje.

Miejskie giganty

Cuda historii i architektury

Infrastruktura jest tu nowoczesna, a podróż między dużymi miastami bywa szybsza i wygodniejsza niż w Polsce.

Koleje dużych prędkości. Sieć AVE (Alta Velocidad Española) łączy Madryt, Barcelonę, Sewillę, Walencję i Malagę. Po otwarciu rynku na głównych trasach obok Renfe jeżdżą też inni przewoźnicy, między innymi Ouigo i Iryo, więc warto porównać oferty. Bilety kupione z wyprzedzeniem są wyraźnie tańsze.

Pociągi regionalne i autobusy. Świetnie sprawdzają się na krótszych dystansach i w mniejszych miejscowościach, do których AVE nie dojeżdża.

Samoloty. Tanie linie łączą Polskę bezpośrednio z Barceloną, Madrytem, Malagą, Alicante, Palmą i Wyspami Kanaryjskimi, a wewnątrz kraju z archipelagami.

Transport miejski. Madryt i Barcelona mają rozbudowane, czytelne metro. Historyczne centra większości hiszpańskich miast zwiedza się jednak najlepiej pieszo, więc wygodne buty są ważniejsze niż aplikacja z rozkładem.

Samochód. Ruch jest prawostronny. Auto przydaje się na trasach poza miastami, ale w centrach dużych miast lepiej z niego zrezygnować: o miejsce parkingowe trudno, a układ ulic potrafi być mylący.

Jako obywatele Unii Europejskiej wjeżdżamy do Hiszpanii na dowód osobisty, bez wizy. Warto zabrać kartę EKUZ, która daje dostęp do publicznej opieki zdrowotnej na takich samych zasadach jak mieszkańcom kraju.

Najtrudniejsza do opanowania nie jest tu ani mapa, ani język, tylko zegar. Hiszpania żyje później niż Polska i cała reszta Europy Północnej.

Śniadanie jest lekkie. Około jedenastej wielu Hiszpanów robi sobie almuerzo, czyli drugie śniadanie, najczęściej bocadillo z kawą. Główny posiłek dnia to comida, między czternastą a szesnastą, często w formie menú del día, czyli zestawu z trzech dań w rozsądnej cenie. Po południu przychodzi merienda, mała przekąska. Kolacja (cena) zaczyna się około dwudziestej pierwszej, a kuchnie rzadko otwierają się przed dwudziestą. Właśnie dlatego tapas między dziewiętnastą a dwudziestą pierwszą nie są kaprysem, tylko sposobem na przetrwanie do kolacji.

Tradycyjna sjesta powoli znika z Madrytu i Barcelony, gdzie duże sklepy działają bez przerwy. W mniejszych miastach wciąż jednak wiele lokali zamyka się od około czternastej do siedemnastej, a banki i urzędy potrafią być nieczynne przez całe popołudnie.

Życie towarzyskie zaczyna się późno i trwa długo. Ulice zapełniają się po dwudziestej pierwszej, bary nabierają rozpędu po dwudziestej trzeciej, a kluby otwierają się czasem dopiero o pierwszej w nocy.