Pierwsi mieszkańcy dzisiejszej Kanady, ludy rdzenne, żyli tu od co najmniej dwunastu tysięcy lat. Przodkowie Inuitów dotarli na kanadyjską Arktykę kilka tysięcy lat później. Pierwszymi Europejczykami byli wikingowie, którzy około roku 1000 założyli osadę na Nowej Fundlandii, w miejscu znanym dziś jako L'Anse aux Meadows.
W 1534 roku Jacques Cartier objął część wybrzeża w posiadanie w imieniu Francji. Miasto Québec założył Samuel de Champlain w 1608 roku, a w kolejnych dekadach napływali francuscy osadnicy. Brytyjczycy pojawili się przede wszystkim wraz z Kompanią Zatoki Hudsona, założoną w 1670 roku.
Rywalizację przerwała wojna siedmioletnia. W 1763 roku, na mocy traktatu paryskiego, Francja przekazała swoje kanadyjskie posiadłości Wielkiej Brytanii. Po wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych do Kanady dotarła pierwsza duża fala lojalistów, a w latach 1812 do 1814 toczyła się wojna brytyjsko amerykańska, zakończona nierozstrzygniętym pokojem w Gandawie.
W 1867 roku British North America Act utworzył kanadyjską konfederację. Pełną niezależność ustawodawczą Kanada uzyskała dopiero na mocy Statutu westminsterskiego w 1931 roku, a własną konstytucję przeniosła do kraju w 1982 roku. Nowa Fundlandia jako ostatnia prowincja przystąpiła do federacji w 1949 roku.
Po drugiej wojnie światowej przyszła ogromna fala imigracji z Europy, Indii, Azji Wschodniej i Karaibów, a wraz z nią gospodarczy rozkwit. Z ludami rdzennymi zawierano traktaty zwracające im część ziem na północy. Napięcia między anglojęzyczną Kanadą a francuskim Quebecem doprowadziły do referendów niepodległościowych, odrzuconych niewielką większością głosów.
