Kuba: przewodnik po kraju, języku i kulturze

Klimat jest tropikalny, kształtowany przez pasaty. Od listopada do kwietnia trwa pora sucha, od maja do października pora deszczowa. Sezon huraganowy przypada oficjalnie na okres od czerwca do końca listopada i bywa dla kubańskiej gospodarki bardzo dotkliwy. Kraj wypracował za to sprawny system ostrzegania i ewakuacji, który regularnie ogranicza liczbę ofiar.

Średnie temperatury przez cały rok mieszczą się mniej więcej w przedziale od 25 do 30 stopni. Słońca nie brakuje w żadnym miesiącu, więc Kuba sprawdza się okrągły rok. Najwygodniej podróżuje się w porze suchej, między listopadem a kwietniem

Papierowa karta turysty odeszła do historii. Obywatele Polski potrzebują dziś elektronicznej wizy turystycznej, o którą wnioskuje się online przed wylotem. Dotyczy to również dzieci.

Do tego dochodzą dwie rzeczy:

• Formularz D'Viajeros, wypełniany online najpóźniej na 48 godzin przed przylotem. Po jego wysłaniu dostaniesz kod QR, który trzeba okazać na lotnisku.
• Obowiązkowe ubezpieczenie podróżne obejmujące koszty leczenia. Bez niego można nie zostać wpuszczonym na wyspę.

Paszport powinien być ważny co najmniej trzy miesiące od planowanego powrotu. Przy dłuższych pobytach, na przykład na kursie językowym, obowiązują osobne procedury. Zasady wjazdu bywają aktualizowane, więc przed wylotem warto sprawdzić bieżące wytyczne MSZ i ambasady Kuby.

Językiem urzędowym jest hiszpański, ale w wersji, która brzmi inaczej niż ta z Madrytu. Kubańczycy mówią szybko, połykają końcówki i często gubią dźwięk "s" na końcu sylaby. Najbliżej jej do hiszpańskiego z Dominikany, Portoryko oraz karaibskich wybrzeży Kolumbii i Wenezueli.

Tradycyjnym powitaniem na Kubie jest uścisk dłoni. Miejscowi zwracają się do siebie "compañero", ale jako turysta powinieneś mówić "señor" lub "señora". Wszyscy Kubańczycy mają dwa nazwiska, ale zwracając się do nich po imieniu, używa się tylko pierwszego.

Pierwsi mieszkańcy dotarli na wyspę około 3500 lat przed naszą erą z Ameryki Południowej.

Po tym, jak Kolumb dopłynął tu w 1492 roku, wyspę podbiła Korona Hiszpańska. Tysiące rdzennych mieszkańców zginęło w walkach i z powodu chorób przywleczonych przez Europejczyków. Ich liczba spadła do około pięciu tysięcy. Do pracy na ranczach i przy wyprawianiu skór zaczęto sprowadzać niewolników z Afryki.

W XVIII wieku Hawanę na blisko rok zajęły wojska brytyjskie, które przywiozły kolejnych niewolników do pracy na plantacjach trzciny cukrowej. W latach dwudziestych XIX wieku Kuba była już największym producentem cukru na świecie.

Hiszpania straciła kontrolę nad wyspą w wojnie ze Stanami Zjednoczonymi w 1898 roku. Niepodległość Kuba uzyskała w 1902 roku, pozostając jednak pod silnym wpływem USA. Pierwszym prezydentem republiki został Tomás Estrada Palma.

W 1940 roku prezydentem został Fulgencio Batista. Do dyktatury doszedł dopiero po zamachu stanu w 1952 roku. W 1959 roku, po zwycięstwie rewolucji, premierem został Fidel Castro. Przeprowadzono reformę rolną i znacjonalizowano prywatną ziemię, a Stany Zjednoczone odpowiedziały embargiem handlowym. Mimo wsparcia ZSRR gospodarka wyspy mocno ucierpiała po jego rozpadzie.

Z czasem coraz większą rolę zaczęła odgrywać turystyka. W 1998 roku wyspę odwiedził papież Jan Paweł II. W 2008 roku Fidel Castro przekazał władzę bratu Raúlowi.

Kubańczycy, w przeciwieństwie do swoich sąsiadów z Ameryki Łacińskiej, bardzo ściśle przestrzegają przepisów i regulacji z obawy przed sankcjami, i turyści powinni robić to samo.

Opalanie się "topless" na plaży nie jest mile widziane przez Kubańczyków i powinno się to robić tylko na plażach ośrodków all-inclusive.

Dzieciom nie wolno żebrać na Kubie. Jednak wiele dzieci lubi wyciągać ręce, gdy widzą turystów. Staraj się nie dawać im pieniędzy.

Zapomnij o tym, że internet na Kubie działa tak samo jak w większości innych krajów. Na Kubie prawie nie ma Wi-Fi, a żeby z niego skorzystać, potrzebujesz karty internetowej.