Angielski amerykański a brytyjski

Uwaga na temat końcówek -ise i -ize: w brytyjskim angielskim najczęściej używa się końcówki -ise (organise, realise), ale dopuszcza się też -ize (takie są zasady stylistyki "Oxford English Dictionary"), więc obie formy są poprawne w brytyjskim angielskim; w amerykańskim angielskim zawsze używa się końcówki -ize. Najważniejsza jest spójność w obrębie jednego dokumentu. Pomoc w zapamiętaniu różnicy między końcówkami -ce i -se w angielskim brytyjskim: rzeczownik bierze końcówkę -ce, a czasownik - -se (a driving licence, ale the authorities license you to drive; a doctor has a practice, ale they practise medicine). W angielskim amerykańskim w obu przypadkach używa się końcówki -se.

Ta sama rzecz często ma dwie potoczne nazwy. Oto pełniejsza, poprawiona lista, pogrupowana tematycznie (angielski brytyjski po lewej, amerykański po prawej).

Różnice gramatyczne są niewielkie, ale spójne: w brytyjskim angielskim używa się "have got" w znaczeniu posiadania i często preferuje się czas przeszły złożony ("I have just eaten"), podczas gdy w amerykańskim angielskim częściej stosuje się zwykłe "have" i czas przeszły prosty ("I just ate"), a jako imiesłów przeszły od "get" dodaje się "gotten". W brytyjskim angielskim można też używać czasownika w liczbie mnogiej z rzeczownikami zbiorowymi ("The team are celebrating"), stosuje się inne przyimki ("at the weekend", "different from/to" zamiast "on the weekend", "different than") oraz daty zapisuje się najpierw dzień, potem miesiąc. To ostatnie ma znaczenie w praktyce, bo 03/05 oznacza 3 marca w Wielkiej Brytanii, a 5 marca w USA.

Wymowa to obszar, w którym te dwie odmiany różnią się najbardziej pod względem dźwiękowym: standardowy brytyjski angielski jest bezrotowy, więc "r" w słowie "car" nie jest w pełni wymawiane, podczas gdy ogólnoamerykański angielski jest rotowy i wymawia je wyraźnie. Amerykanie mają też tendencję do wymawiania "t" jako trzask, więc "better" brzmi bardziej jak "bedder", a słowa takie jak "bath" i "dance" mają długie "ah" w południowym brytyjskim angielskim, ale krótkie, płaskie "a" w większości amerykańskich akcentów. Nic z tego nie przeszkadza we wzajemnym zrozumieniu, a kontakt z językiem to najszybszy sposób na wyczulenie ucha - i właśnie to zapewnia immersja językowa.

Angielski brytyjski i amerykański to dwie standardowe odmiany tego samego języka. Różnią się one zasadami ortograficznymi (-our vs -or, -re vs -er), słownictwem potocznym (flat vs apartment, lift vs elevator), kilkoma zagadnieniami gramatycznymi (got vs gotten, daty, rzeczowniki zbiorowe) oraz wymową, ale nadal można się między sobą zrozumieć. Wybierz odmianę, która pasuje do twojego celu, i trzymaj się jej konsekwentnie. W SPRACHCAFFE możesz uczyć się brytyjskiego angielskiego w Anglii lub na Malcie, w otoczeniu ludzi, miejsc i codziennej praktyki, dzięki którym ta wiedza na stałe zapadnie ci w pamięć.