Liczby po włosku: jak liczyć od 1 do 100

We Włoszech liczby pojawiają się niemal w każdej codziennej sytuacji: podczas zakupów i sprawdzania cen, rezerwacji hoteli i biletów, ustalania terminów i godzin oraz wymiany numerów telefonów. Ponieważ system jest tak uporządkowany, wystarczy na początku trochę się nauczyć na pamięć, żeby opanować ogromną liczbę cyfr - to wysiłek, który szybko się opłaca.

Liczby od 1 do 20 są nieregularne i po prostu trzeba je nauczyć się na pamięć. Stanowią one podstawę wszystkiego, co jest powyżej.

Od liczby 21 dalej zasada jest prosta: bierzesz słowo oznaczające dziesiątki (venti, trenta, quaranta itd.) i dodajesz do niego liczbę jednostek, zapisaną jako jedno słowo. Na przykład trenta (30) plus due (2) daje trentadue (32).

Liczebniki, które się nie zmieniają (due, tre, quattro, cinque, sei, sette, nove), po prostu się dodaje: ventidue, ventitré, ventiquattro i tak dalej co dziesięć.

Dwie proste zasady wyjaśniają te wyjątki.

Opadanie samogłoski przy 1 i 8. Kiedy dodasz "uno" (1) lub "otto" (8), liczba dziesiątek traci końcową samogłoskę. Więc "venti" plus "uno" daje "ventuno" (a nie "ventiuno"), a "venti" plus "otto" daje "ventotto" (a nie "ventiotto"). To samo dzieje się dalej: "trentuno" i "trentotto", "quarantuno" i "quarantotto", "cinquantuno" i "cinquantotto" i tak dalej. To opuszczanie dotyczy tylko cyfr 1 i 8, bo to właśnie te cyfry zaczynają się od samogłoski.

Akcent w liczbie 3. Gdy "tre" jest ostatnią częścią dłuższej liczby, pisze się nad nim akcent: "ventitré", "trentatré", "quarantatré" i tak dalej. Sama liczba 3 to po prostu "tre", bez akcentu.

Słowo oznaczające 100 to "cento" i nie zmienia się w liczbie mnogiej: 200 to "duecento", 300 to "trecento" i tak dalej aż do 900 (novecento).

Słowo oznaczające 1 000 to "mille", ale jego liczba mnoga to "mila", więc 2 000 to "duemila", 3 000 to "tremila", 10 000 to "diecimila", a 100 000 to "centomila". Dalej: 1 000 000 to "un milione", a 1 000 000 000 to "un miliardo".

Liczby powyżej 100 to po prostu dodanie "cento" do tego, co już znasz - bez spacji i zgodnie z tymi samymi zasadami. Więc 101 to "centouno", 110 to "centodieci", a 123 to "centoventitré" (z akcentem na końcowym "tré"). Zasada pomijania samogłoski nadal obowiązuje w miejscach połączeń części, więc 180 to "centottanta", a 108 to "centotto". Po 200 wzór się powtarza - mamy "duecento", "trecento" i tak dalej, aż do 999.

Liczebniki porządkowe (pierwszy, drugi, trzeci) używa się w datach, rankingach, przy oznaczaniu pięter i tym podobnych. Pierwsze dziesięć to osobne słowa: primo, secondo, terzo, quarto, quinto, sesto, settimo, ottavo, nono, decimo. Od jedenastu w górę wystarczy dodać końcówkę "esimo" do liczby, pomijając jej końcową samogłoskę: undicesimo (11.), ventesimo (20.), trentesimo (30.). W przeciwieństwie do liczebników głównych, liczebniki porządkowe zmieniają się, by zgodzić się z rodzajem rzeczownika, więc "primo" staje się "prima" w przypadku rzeczownika w rodzaju żeńskim.

Włoskie liczby składają się z niewielkiego zestawu elementów: naucz się liczb od 1 do 20 oraz słów oznaczających dziesiątki, a potem połącz je w jedno słowo (trenta plus due daje trentadue). Wyjątki regulują dwie zasady: przed słowami uno (1) i otto (8) ostatnia samogłoska w słowie oznaczającym dziesiątkę znika, co daje ventuno i ventotto, a końcowe "tre" otrzymuje akcent, jak w słowie ventitré. Setki to "cento" (duecento, trecento), a tysiące to "mille", z liczbą mnogą "mila" (duemila). Opanuj te wzorce, a będziesz umiał liczyć od 1 aż znacznie powyżej 1000. Najlepszy sposób, żeby to zapamiętać, to po prostu używać tych liczb - najlepiej na kursie włoskiego we Włoszech z SPRACHCAFFE.