Malta International Airport leży w Luqa, w środkowej części wyspy, niecałe dziesięć kilometrów od Valletty. Nawet w szczycie sezonu to kwestia kilkunastu, maksymalnie dwudziestu kilku minut jazdy. Masz trzy sensowne opcje:

Taksówka. Przed terminalem zawsze stoi kilka aut, a kursy do najpopularniejszych miejscowości mają stawki ryczałtowe, które kupujesz jeszcze w hali przylotów. To najszybsze i najdroższe rozwiązanie. Działają też aplikacje przewozowe, przede wszystkim Bolt, i zwykle wychodzą taniej niż klasyczna taksówka.

Autobus. Najtańszy wariant. Z lotniska odjeżdżają zarówno zwykłe linie miejskie, jak i szybsze połączenia Airport Direct oznaczone literami TD, które zatrzymują się rzadziej i mają miejsce na duże walizki. Docierają między innymi do Valletty, Sliemy, San Ġiljan i Paceville, a także na północ w stronę Buġibby, Mellieħy i Ċirkewwy, skąd odpływa prom na Gozo. Numery linii na Malcie zmieniają się częściej, niż mogłoby się wydawać, więc trasę najlepiej sprawdzić w aplikacji tallinja tuż przed podróżą.

Transfer prywatny. Kilka firm oferuje rezerwację auta lub busa z wyprzedzeniem, co ratuje sytuację przy nocnych lądowaniach. SPRACHCAFFE zapewnia opcjonalny transfer z lotniska dla uczestników kursów językowych na Malcie, więc nikt nie stoi sam z walizką o drugiej w nocy.

Malta nie ma kolei. Ostatni pociąg przejechał tu przed wojną, więc autobusy na Malcie to praktycznie cała sieć naziemna. Obsługuje ją operator znany jako tallinja i dociera on do każdej większej miejscowości na obu wyspach.

W praktyce wygląda to tak: po pojedynczej dzielnicy chodzisz pieszo, a autobusem przemieszczasz się między rejonami. Trasy są kręte, bo drogi omijają zabudowę, więc przejazd, który na mapie wygląda na dziesięć minut, potrafi zająć czterdzieści. Latem dochodzą korki i zapełnione pojazdy, zwłaszcza na odcinku Sliema, San Ġiljan i Buġibba.

Nocą kursują linie oznaczone literą N, skoncentrowane wokół Paceville i San Ġiljan, czyli tam, gdzie kończy się wieczór większości studentów. To wygodny sposób na powrót do bazy bez taksówki.

Osobną kategorią są połączenia tallinja Direct i Airport Direct, oznaczone TD. Jadą szybciej, zatrzymują się rzadziej i kosztują więcej niż zwykły bilet.

Bilety i karty tallinja

Bilet jednorazowy kupujesz u kierowcy i jest ważny przez dwie godziny, w tym na przesiadki. Zapłacisz gotówką albo kartą zbliżeniową, ale kierowcy nie wydają reszty z większych banknotów, więc warto mieć drobne.

Jeśli planujesz jeździć codziennie, bardziej opłaca się karta turystyczna. Explore obejmuje przejazdy autobusowe przez tydzień, a Explore Plus dorzuca do tego kilka rejsów promem i wypożyczenia roweru. Mieszkańcy Malty z personalizowaną kartą tallinja jeżdżą autobusami za darmo, ale to zwolnienie nie obejmuje linii TD ani Airport Direct.

Ta sama taryfa autobusowa obowiązuje na Gozo, które ma własną siatkę połączeń z węzłem w Victorii. Bilet na prom kupujesz osobno.

Rowerem po Malcie jeździ się przyjemniej, niż sugeruje ruch uliczny, pod warunkiem że wybierzesz model elektryczny. Wyspa jest pagórkowata, a latem upał potrafi zamienić krótki podjazd w wyczyn sportowy.

tallinja Bike to system rowerów elektrycznych ze stacjami dokującymi w Valletcie i okolicach: wypożyczasz w jednym punkcie, oddajesz w innym, a posiadacze karty tallinja płacą mniej. Prywatnych wypożyczalni rowerów i skuterów znajdziesz sporo w Sliemie i Buġibbie.

Jedna rzecz do zapamiętania: wynajem hulajnóg elektrycznych jest na Malcie zakazany. Kraj wprowadził ten zakaz jako pierwszy w Unii Europejskiej, po skargach na hulajnogi blokujące chodniki. Własne hulajnogi są nadal legalne, ale aplikacji do wypożyczania nie znajdziesz.

Dgħajsa, czyli tradycyjna taksówka wodna

Wąska, drewniana, pomalowana na czerwono, niebiesko i żółto, z okiem Ozyrysa na dziobie. Dgħajsa tal-pass to maltańska taksówka wodna, która od XVII wieku woziła pasażerów przez Grand Harbour, kiedy nie było jeszcze mostów ani autobusów. Dziś kilka takich łodzi wciąż pływa między Vallettą a Trzema Miastami, prowadzonych przez miejscowych przewoźników.

Warto odróżnić ją od luzzu, czyli tradycyjnej łodzi rybackiej. Luzzu jest większe, spiczaste z obu stron i najłatwiej zobaczyć je w porcie w Marsaxlokk, gdzie w niedzielne poranki działa targ rybny. Oba typy łodzi noszą to samo malowane oko, symbol przywieziony podobno przez Fenicjan.

Przeprawa dgħajsą trwa kilka minut i kosztuje niewiele więcej niż prom, ale różnica jest w doświadczeniu. Najlepiej wybrać się na nią późnym popołudniem, kiedy wapienne bastiony robią się złote.